ശ്രീദേവി

 

അകലെ

അകലെയാണെങ്കിലും നീയ്യെൻ്റെ ഓർമ്മയിൽ,

അണയാത്ത നെയ്ത്തിരി നാളമിന്നും..

വാക്കുകൾകൊണ്ടുനാം വാൾത്തല തീർത്തൊരാ-

രാവുകൾ കണ്ണീർനിറച്ചുപോകേ..

പ്രണയമാം പ്രാവിൻ്റെ കുറുകലായ് നാം നിന്ന,

നാളുകളെന്തിനോ ഓർത്തുപോയി.

വർഷങ്ങളോടിയകന്നുപോയ് നമ്മളും, 

വൃദ്ധരായ് ഭാരങ്ങൾ മാത്രമായി...

എന്നോയൊരിക്കൽ നാം,  ചെയ്തൊരാ പാപങ്ങൾ,

ഇന്നിതാ നമ്മളിൽ പാശമായി...

ഒറ്റപ്പെടലിൻറ വേദനക്കുള്ളിൽ നാം,

ഓംകാരമന്ത്രത്തിൻ താളമായി...

ഇല്ലെന്നു പുച്ഛിച്ച ദൈവസങ്കല്പങ്ങൾ,

ഇന്നെന്നിൽ ചന്ദനഗന്ധമാകേ...

എന്തിനോ മോഹിച്ചു പോകുന്നു ഞാനെൻ്റെ അരികിലായ്

നീയ്യൊന്നു വന്നിരിക്കാൻ...

ഒരുവട്ടം കൂടിയാ പൂവിട്ടപൂമര, ത്തണലത്തിരുന്നു കഥ പറയാൻ...

നിഴൽവീണ സന്ധ്യയിൽ നമ്മളുപേക്ഷിച്ച

നിറമുളള സ്വപ്നങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കാൻ...

ഒരുമഴയായെന്നെ തൊട്ടുതലോടുന്ന, 

നിറമുള്ള

സ്വപ്നമായ് നീയ്യണയാൻ.....

വെറുതെ മോഹിച്ചു പോകുന്നു ഞാൻ നിൻ്റെ, 

ചിതയിലെരിഞ്ഞു മറഞ്ഞു പോകാൻ.....

                                 - ശ്രീദേവി